“Everything bounces everywhere
with almost no loss.”
Al Swanson

 

Het begint –zoals steeds- met twee geliefden. Zij: bekoorlijk van stem. Hij: een fraai tafereel. En had hij, Narcissus, in plaats van naar zichzelf wat meer naar haar, Echo, omgekeken, dan was er geen maar. Maar gedoemd is de liefde van het paar dat meer belust is op de eigen stem of beeltenis dan op elkaar. En om een lang verhaal kort te kunnen maken, kwijnt Narcissus weg van honger en dorst bij zijn eigen, eeuwig ongrijpbare spiegelbeeld in het water en wordt Echo aan stukken gereten en als pitten over de gehele aardbol uitgestrooid. Om er in bergen, geulen en grotten voor eeuwig haar hartenkreet terug te kaatsen. Echo – alsof de bergen antwoord geven.

Voor Echo werkt Post uit Hessdalen voor het eerst samen met gitaarkwartet Zwerm. In elkaars werk herkennen we een avontuurlijke en ongrijpbare benadering van vorm en scènetaal. We botsten op twee eeuwenoude mythologische figuren, Echo en Narcissus, die onze eigen voorliefdes voor beeld en klank weerspiegelen. Samen gaan we op zoek naar de resonanties, associaties en herinneringen die verscholen liggen in de plekken waar Echo terechtkwam. Uit een vervloekte liefdesverhaal smeden we een zintuiglijke muziektheatervoorstelling.

Everything was forever, until it was no more

Hoe vindt een eeuwenoud Grieks verhaal haar weerklank vandaag? De hedendaagse Echo resoneert online op servers in Mons, South Carolina of de Stille Oceaan, in plaats van tussen majestueuze bergen en in diepe dalen. Onze tegenwoordige virtuele identiteit, die we onnadenkend online hebben gegooid, verbindt ons lot met dat van de gestrafte bosnimf: ook wij blijven willens nillens bestaan, opgeslagen als enen en nullen op één van de miljoenen servers ergens wereldwijd. Onze eigen digitale pitten zullen we nooit meer het zwijgen op kunnen leggen, het recente arrest van het Europese Hof van justitie over ‘het recht om vergeten te worden’ ten spijt.
Echo bevraagt hoe we om moeten gaan met dit virtuele herinneren.

Narcissus vergaapt zich tegenwoordig aan zijn virtuele beeltenis in de black mirror van zijn smartphone. Zijn naam, afgeleid van een dodelijk verlammend gif, verzinnebeeldt in dit onbegrensd tijdsgewricht de geestelijke immobiliteit en de verstarring van onze gebeitelde principes.

In Echo brengen we zowel muziek als video live op de scène. Danseres Charlotte Goesaert gidst het publiek doorheen een zintuiglijke trip.

© Stijn Grupping

Echo

2018